Przypadek błędnej tożsamości: Konferencja Pół-Tradycjonalistów stara się być katolicka w opozycji do „papieża”

Przypadek błędnej tożsamości: Konferencja Pół-Tradycjonalistów stara się być katolicka w opozycji do „papieża”

8 października 2022 r

 

 

Tłumaczenie polskie za:

https://novusordowatch.org/2022/10/mistaken-identity-conference-against-pope/

Cytaty z Pisma Świętego zaczerpnięte z Biblii Wujka (1962)

 

Przereklamowana „Deklaracja Oporu” wydana...

 

Eric Frankovitch, John-Henry Westen i Michael Matt podczas konferencji prasowej 1 października 2022 r.

W miniony weekend, od 30 września do 2 października 2022 r., amerykańscy tradycjonaliści uznawania i oporu zorganizowali wydarzenie o nazwie „Catholic Identity Conference” [„Konferencję Tożsamości Katolickiej”] w Pittsburghu w Pensylwanii (oficjalna strona internetowa).

Jak można było oczekiwać było na niej bardzo dużo ludzi, biorąc pod uwagę to, że jest ona jednym z niewielu sposobów, w jaki co roku pół-tradycjonalistyczny tłum może zebrać się, aby zapewnić się nawzajem, że są na dobrej drodze, niezależnie od tego, co mówi „papież” - czy też sedewakantyści.

W składzie prelegentów znalazły się znane pół-tradycyjne osobistości, takie jak Michael J. Matt z The Remnant, który służył również jako mistrz ceremonii na sympozjum; John-Henry Westen z Life Site; historyk i naukowiec John Rao; oraz adwokat i komentator Christopher Ferrara, między innymi.

Oprócz czterech tradycjonalistycznych księży (jeden diecezjalny, jeden z FSSP, jeden z IBP i FSSPX), wśród prelegentów znaleźli się również słynny kazachski pomocniczy „Bp.” Athanasius Schneider; zawsze nieuchwytny „Abp. Carlo Maria Viganò, emerytowany nuncjusz watykański w Stanach Zjednoczonych (przez Zoom); a także maronicki biskup Anthony Spinosa , który jest rektorem w bazylice i sanktuarium w Ohio.

Tematem konferencji był: „Traditionis Custodes i Wielki Reset: Dokąd idziemy teraz?”. Wydarzenie było mocno promowane przez The Remnant:

https://www.youtube.com/watch?v=fDYoOWtke34

Napięty harmonogram zamieszczony na oficjalnej stronie internetowej konferencji obejmował różne rozmowy o nieco prowokacyjnych tytułach, w tym: „Puste groby: ludobójstwo misyjne Franciszka”; „Wszystkie ręce na pokład: Wojna Franciszka z Bogiem i historią”; „Zanikający Watykan: czy papież jest pro-life?”; oraz „Papież niespodzianek: kapelan Nowego Porządku Świata”.

ŚW. ALFONS MARIA LIGUORI - MYŚLI POBOŻNE

 

ŚW. ALFONS MARIA LIGUORI

MYŚLI POBOŻNE[1]

 

Przełożył z włoskiego O. Władysław Szołdrski C. SS. R.

 

 

WŁOCŁAWEK 1927

 

 

NIHIL OBSTAT

Censor del. Magister Steph. Biskupski

Wladislaviae d. 2-I-1927.

IMPRIMATUR

Wladislaviae, die 4 Januarii 1927 an.

Vicar. Gen. Eppus Aux.:

A. OWCZAREK.

Cancellarius:

Dr. K. Gmachowski.

 

 

Spis treści

1. MYŚL O WIECZNOŚCI. 5

2. JESTEŚMY PIELGRZYMAMI NA ZIEMI. 6

3. P. BÓG ZASŁUGUJE, ABY BYŁ KOCHANY NADE WSZYSTKO. 8

4. ABY ZOSTAĆ ŚWIĘTĄ, DUSZA MUSI BEZ ZASTRZEŻEŃ ODDAĆ SIĘ P. BOGU. 9

5. POTĘŻNE ŚRODKI, ABY STAĆ SIĘ ŚWIĘTYM: PRAGNIENIE I POSTANOWIENIE. 10

6. O WIEDZY ŚWIĘTYCH. 12

7. NASZE WIECZNE ZBAWIENIE ZALEŻY OD MODLITWY. 14

8. PEWNEGO DNIA TRZEBA UMRZEĆ. 16

9. PRZYGOTOWANIE SIĘ NA ŚMIERĆ. 17

10. KTO MIŁUJE P. BOGA, POWINIEN KOCHAĆ ŚMIERĆ I JEJ SIĘ NIE OBAWIAĆ. 18

11. W KRZYŻU NASZE ZBAWIENIE. 19

12. JAK PODOBA SIĘ P. JEZUSOWI, GDY KTO CIERPI Z MIŁOŚCI KU NIEMU. 21

13. MIŁOŚĆ BOŻA WSZYSTKO PRZEZWYCIĘŻA. 23

14. O KONIECZNOŚCI ROZMYŚLANIA. 24

15. O CELACH ROZMYŚLANIA. 25

16. O MIŁOSIERDZIU BOŻYM. 27

17. O UFNOŚCI W P. JEZUSIE. 29

18. JEDYNIE KONIECZNE JEST ZBAWIĆ SIĘ. 31

19. O DOSKONAŁYM ZGADZANIU SIĘ Z WOLĄ BOŻĄ. 32

20. BŁOGOSŁAWIONY, KTO W PRZECIWNOŚCIACH WIERNY JEST P. BOGU. 33

21. KTO KOCHA P. JEZUSA, WINIEN ŚWIATA NIENAWIDZIĆ. 35

22. MODLITWA KONAJĄCEGO DO P. JEZUSA NA KRZYŻU. 36

23. AKTY NA GODZINĘ ŚMIERCI. 37

24. O DOMU WIECZNOŚCI. 38

25. DUSZE KOCHAJĄCE P. BOGA PRZEJĘTE SĄ TĘSKNOTĄ ZA OGLĄDANIEM GO W NIEBIE. 40

26. P. JEZUS JEST DOBRYM PASTERZEM. 40

27. O SPRAWIE WIECZNEGO ZBAWIENIA. 41

28. O SZCZĘŚCIU BŁOGOSŁAWIONYCH. 43

29. MĘKA Z POWODU UTRATY PANA BOGA WŁAŚCIWIE PIEKŁO STANOWI. 44

30. WZGARDA ŚWIATA. 45

31. MIŁOŚĆ SAMOTNOŚCI. 47

32. O SAMOTNOŚCI SERCA. 48

33. NIEBO BŁOGOSŁAWIONYCH POLEGA NA WIDZENIU I KOCHANIU P. BOGA. 50

34. O MODLITWIE PRZED NAJŚW. SAKRAMENTEM. 51

35. PRAWDZIWY POKÓJ JEDYNIE W BOGU ZNALEŹĆ MOŻNA. 53

36. JEDYNIE BÓG MA BYĆ CELEM NASZYM. 54

37. NALEŻY WSZYSTKO WYCIERPIEĆ, ABY PRZYPODOBAĆ SIĘ P. BOGU. 55

38. SZCZĘŚLIWY, KTO TYLKO BOGA PRAGNIE. 56

39. O OSCHŁOŚCI DUCHA. 57

40. O ŻYCIU SAMOTNYM. 59

41. O ODERWANIU SIĘ OD STWORZEŃ. 60

42. DROGA JEST ŚMIERĆ ŚWIĘTYCH. 62

43. O OZIĘBŁOŚCI. 63

44. O CZYSTEJ INTENCJI. 64

45. WESTCHNIENIA ZA NIEBIAŃSKĄ OJCZYZNĄ. 66

 

 

 

 

 

x. Anthony Cekada - Ważność konsekracji dokonanych przez abp. Thuca

 

Ważność konsekracji dokonanych przez abp. Thuca

x. Anthony Cekada

(Sacerdotium 3, wiosna 1992)

 

Tłumaczenie polskie za:

http://www.traditionalmass.org/articles/article.php?id=60&catname=13  

 

Podczas rozmowy z arcybiskupem Marcelem Lefebvre w 1980 roku wspomniałem o moich obawach związanych ze znalezieniem po jego śmierci biskupa, który wyświęcałby tradycyjnych katolickich księży i ​​bierzmował nasze dzieci.

Arcybiskup – nie zasygnalizował wówczas, czy sam kiedyś konsekruje biskupów – taktownie odpowiedział, że to pytanie też i jego niepokoi i że „Deus Providebit” – Bóg to zapewni. Dodał jeden ze swoich charakterystycznych francuskich żartów, że za każdym razem, gdy miał atak kaszlu lub kichania w kaplicy seminaryjnej w Ecône, prawie słyszał, jak 80 seminarzystów po cichu zmienia swoją modlitwę na jedną żarliwą prośbę: „Boże, pozwól mu żyć — przynajmniej do czasu, aż mnie wyświęci!”

Ta zabawna anegdota zwraca uwagę na poważną kwestię: Jako tradycyjni katolicy, sakramenty są centrum naszego życia duchowego i kluczem do naszego zbawienia. Wiemy, że jeśli chcemy słuchać Mszy, przyjmować Komunię świętą, uzyskać odpuszczenie grzechów i wzmocnić się Ostatnim Namaszczeniem, potrzebujemy księży. A wiemy, że tylko biskupi mogą wyświęcać kapłanów.

Gdzie zatem możemy się udać, aby znaleźć biskupów, którzy będą wyświęcać tradycyjnych katolickich księży, a tym samym zapewnić, że tradycyjna łacińska Msza będzie nadal odprawiana na naszych ołtarzach?

Świeccy i duchowni związani z Bractwem Św. Piusa X (zwłaszcza nerwowi seminarzyści) nie muszą się już martwić. 30 czerwca 1988 r. abp. Lefebvre i emerytowany biskup Campos w Brazylii Antonio de Castro-Mayer wyświęcili czterech biskupów dla Bractwa Św. Piusa X. Biskupi ci od tego czasu wyświęcili więcej kapłanów dla Bractwa, a ostatnio wyświęcili biskupa na następcę bp. Mayera w Campos.

Biskupi wyświęceni przez abp. Lefebvre ograniczają swoją posługę biskupią tylko do tych kaplic i duchowieństwa, które bez zastrzeżeń akceptują wszystkie poglądy teologiczne Bractwa i oddają Bractwu prawną kontrolę nad swoim majątkiem. Podobnie ci biskupi wyświęcają na kapłanów tylko tych seminarzystów, którzy przysięgną wierność stanowisku Bractwa.

Wielu tradycyjnych księży nie zgadza się ze stanowiskiem i polityką Bractwa. Nie możemy polegać tylko na biskupie Lefebvre, jeśli chcemy, aby dzieci z naszych kaplic otrzymywały sakrament bierzmowania. Tym bardziej nie moglibyśmy założyć seminarium, aby szkolić duchownych, którzy pewnego dnia nas zastąpią, a potem wyobrażać sobie, że biskupi Lefebvre’a wyświęcą do kapłaństwa kleryków, których szkolimy.

Ale biskupi Lefebvre’a nie są jedyną opcją. Obecnie w Stanach Zjednoczonych jest sześciu tradycyjnych duchownych katolickich, których powszechnie nazywa się biskupami „Thuca”. W przeciwieństwie do biskupów Lefebvre’a, biskupi Thuca nie są związani w jedną organizację. Działają niezależnie od siebie (jak większość tradycyjnych księży), choć niektórzy z nich współpracują ze sobą w pewnych dziełach apostolskich.

Podobnie jak tradycyjni księża katoliccy, sześciu biskupów Thuca to bardzo różnorodna grupa. Pięciu to starsi mężczyźni, którzy zostali wyszkoleni i wyświęceni do stanu kapłańskiego, zanim nadeszły katastrofalne zmiany posoborowe; jeden (młodszy) otrzymał tradycyjną formację i został wyświęcony na kapłana w starym rycie długo po Soborze Watykańskim II. Trzech było kapłanami diecezjalnymi; trzech było członkami różnych zakonów. Czterech biskupów łaskawie współpracuje z tradycyjnymi katolickimi kaplicami i duchowieństwem spoza własnego środowiska; dwaj zdecydowanie znajdują się na osobnych orbitach. Spośród sześciu biskupów jeden ma reputację notorycznego wichrzyciela, inny nie jest szczególnie dobrze znany w taki czy inny sposób, a pozostali czterej (dwaj niedawno konsekrowani) są dobrze szanowani w kręgach, w których prowadzili swój apostolat, albo poprzez ich pisma lub posługę sakramentalną.

Wszyscy biskupi Thuca w USA przypisują swoje konsekracje biskupie jednemu z dwóch mężczyzn:

• Biskupowi M.L. Guérardowi des Lauriers OP, dawniej profesorowi Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie i seminarium Towarzystwa św. Piusa X w Ecône w Szwajcarii (był on jednym z moich nauczycieli) i autorowi słynnej Interwencji Ottavianiego [w Europie znana jako Krótka Analiza Krytyczna Novus Ordo Missae].

• Biskupowi Moisesowi Carmona Rivera, księdzu diecezjalnemu z Acapulco, który przez lata odprawiał tradycyjną Mszę dla dużych grup wiernych w różnych częściach Meksyku.

W 1981 r. bp. Guérard i Carmona zostali konsekrowani na biskupów przez jednego człowieka: arcybiskupa Pierre’a Martina Ngô-dinh-Thuca (†1984), byłego arcybiskupa Hué w Wietnamie.

Abp. Thuc, mianowany przez Piusa XI i konsekrowany na biskupa w 1938 r., założył diecezję w Vinh-long i został mianowany arcybiskupem Hué w 1960 r. W 1963 r. abp. Thuc był w Rzymie na Soborze Watykańskim II, jego brat Ngô-dinh-Diem, prezydent Wietnamu Południowego, został obalony i zamordowany w zamachu stanu. Niezdolny do powrotu do Wietnamu i traktowany przez Watykan jako wyrzutek, abp. Thuc prowadził skromną egzystencję służąc jako zastępca proboszcza w różnych parafiach w pobliżu Rzymu.

Wydaje się, że jego zainteresowanie tradycyjnym ruchem zaczęło się na początku 1975 roku, kiedy odwiedził seminarium abp. Lefebvre’a w Ecône w Szwajcarii. Wydarzenie okazało się mieszanym błogosławieństwem. Tam abp. Thuc nawiązał znajomość z księdzem M. Revazem, byłym kanclerzem szwajcarskiej diecezji Sion i profesorem prawa kanonicznego w seminarium w Ecône. Później w 1975 r. ksiądz Revaz przekonał abp. Thuca, że rozwiązanie problemów Kościoła można było znaleźć w rzekomych „objawieniach maryjnych” w Palmar de Troya w Hiszpanii, i nakłaniał arcybiskupa do konsekracji biskupów dla zwolenników objawień w Palmar, którzy pragnęli zachować tradycyjną Mszę. Abp. Thuc zgodził się i dokonał konsekracji w grudniu. Jednak w następnym roku abp. Thuc odrzucił swoje powiązania z grupą Palmar.[1]

Tradycyjni katolicy, którzy dyskutują o dalszych działaniach abp. Thuca w ruchu tradycyjnym wydają się dzielić na dwa przeciwstawne obozy. Pierwsza grupa kanonizuje go, przedstawiając go jako walecznego bohatera, konsekwentnie odrzucającego wszelkie błędy posoborowego Kościoła. Druga grupa obraża go, malując go jako starego głupca, któremu brakowało przytomności umysłu, by udzielić ważnego sakramentu.

Obie grupy się mylą. Z jednej strony choć abp. Thuc odprawiał tradycyjną Mszę, nie był żadnym drugim Atanazym. Jego działania i wypowiedzi na temat sytuacji w Kościele były, podobnie jak abp. Lefebvre’a, często sprzeczne i tajemnicze. I jak abp. Lefebvre, on też najwyraźniej zaakceptował układ z Watykanem, a później zmienił zdanie. Z drugiej strony teologiczne zygzaki i błędy w ocenie praktycznej dowodzą jedynie, że dany arcybiskup (wybierzcie dowolnego) jest ludzki i omylny. Nie udowadniają, że utracił maleńkie mentalne minimum, o którym Kościół mówi, że czyni jego sakramenty ważnymi.

Ale trochę poszliśmy w dygresję. Naszym celem tutaj nie jest przegląd tajników kariery abp. Thuca. Chcemy raczej ustalić, czy sześciu biskupów Thuca w Stanach Zjednoczonych są ważnie wyświęconymi biskupami – to znaczy, czy posiadają sakramentalną władzę posiadaną przez wszystkich biskupów katolickich do udzielania sakramentu bierzmowania, wyświęcania księży, którzy są prawdziwymi księżmi i do​​konsekracji innych biskupów, którzy są prawdziwymi biskupami.

Ta władza sakramentalna, zwana sukcesją apostolską, przechodzi z jednego biskupa katolickiego na wszystkich biskupów, których on konsekruje. Oni z kolei przekazują tę sakramentalną władzę wszystkim konsekrowanym przez nich biskupom i tak dalej.

Aby kontynuować nasze dochodzenie, musimy zatem zwrócić uwagę na konsekracje biskupie dwóch prałatów, do których można wyśledzić konsekracje sześciu biskupów Thuca w USA: bp. Guérarda i bp. Carmony. Jeśli konsekracje biskupie tych dwóch muszą być uważane za ważne, to linia święceń, która od nich pochodzi, jest również ważna.

Teraz, jak wykażemy poniżej, istotne fakty i wypowiedzi papieży, kanonistów (ekspertów prawa kanonicznego) i katolickich teologów moralnych prowadzą do jednego nieuniknionego wniosku: jesteśmy zobowiązani uważać za ważne konsekracje biskupie jakie abp. P. M. Ngo-dinh-Thuc przekazał M.L. Guérardowi des Lauriers i Moisesowi Carmona Rivera.

Ponieważ konsekracje bp. Guérarda i bp. Carmony były ważne, jesteśmy również zobowiązani uważać za ważną linię święceń, która z nich pochodzi, a tym samym utrzymywać, że kapłani wyświęceni w tej linii są prawdziwymi kapłanami, a biskupi konsekrowani w tej linii są prawdziwymi biskupami.

 

 

Na Kongresie Eucharystycznym Franciszek mówi, że musimy czcić „Pana obecnego w chlebie”

 25 września 2022 r

 

Tłumaczenie polskie za:

https://novusordowatch.org/2022/09/francis-worship-lord-present-in-bread/

Cytaty z Pisma Świętego zaczerpnięte z Biblii Wujka (1962)

 

Kolejny dzień, kolejna herezja...

To po prostu nigdy się nie kończy. Bez względu na to, ile bluźnierstw wyładował w ciągu ponad 9 lat jako „papież Franciszek” do tej pory, argentyński apostata Jorge Bergoglio zawsze ma więcej do zaoferowania.

Wczoraj, 24 września 2022 r., papieski pretendent spowodował niepotrzebną emisję dwutlenku węgla w Asyżu we Włoszech, kiedy udał się tam, aby powiedzieć uczestnikom wydarzenia Economy of Francesco: „Dobre życie jest tym mistycyzmem, którego ludy tubylcze uczą nas w relacji z ziemią” (źródło; nasze tłumaczenie). Potem wyładował na nich wiele „wołania ubogich”, „wołania ziemi” i Teologii Wyzwolenia.

W 2019 roku, podczas niesławnego Synodu Pachamamskiego Amazońskiego, świat miał dobry wgląd w skarby rdzennego „mistycyzmu” w rzymskim kościele Santa Maria in Traspontina, tuż za Watykanem. Przypomnijmy, że pod cynicznym hasłem „Wszystko jest ze sobą powiązane” (Antypapież Franciszek, Encyklika Laudato Si', n. 91) wystawiono tam plakat przedstawiający kobietę topless dającą ssać pierś zwierzęciu trzymając dziecko na drugim ramieniu:

• Zdjęcie kobiety karmiącej piersią łasicę wygląda jak diaboliczna kpina z Madonny z Dzieciątkiem (Life Site)
  UWAGA! Prowokacyjne obrazy

Dzisiaj, 25 września 2022 r., Franciszek udał się do Matery we Włoszech na zakończenie tamtejszego Kongresu Eucharystycznego (wideo). Teraz, nie mogąc już sam przewodniczyć nabożeństwu Novus Ordo, fałszywy papież wygłosił kazanie:

• Antypapież Franciszek, Kazanie na zakończenie XXI Krajowego Kongresu Eucharystycznego, 25 września 2022 r. (włoski)

(Watykan nie zapewnia ostatnio terminowych oficjalnych tłumaczeń na inne języki, zwłaszcza na angielski, więc musieliśmy użyć alternatywnych sposobów, aby uzyskać tłumaczenie, głównie poprzez doskonały DeepL, który gorąco polecamy, oraz fragmenty dostarczone przez Vatican News.)

 

Czterech posoborowych „biskupów” oskarża Franciszka o HEREZJĘ

 

Czterech posoborowych „biskupów” oskarża Franciszka o HEREZJĘ

24 września 2022 r

 

Tłumaczenie polskie za:

https://novusordowatch.org/2022/09/four-bishops-accuse-francis-of-heresy/

 

 

Odnośnie godnego przyjęcia Komunii Świętej...

 

 

Apostata Jorge Bergoglio w Stambule, Turcja, 30 listopada 2014 r. (zdjęcie: Shutterstock/Alexandros Michailidis)

Pięć lat temu, 24 września 2017 r., wielu konserwatywnych i tradycjonalistycznych wyznawców religijnego establishmentu na czele z Jorge Bergoglio („papież Franciszek”) opublikowało długi list (datowany na 11 sierpnia 2017 r.), w którym oskarżyli swojego niezwykle ważnego „Wikariusza Chrystusa” o herezję, to znaczy o zaprzeczanie zdefiniowanym dogmatom katolickim.

Dokument, nazwany Correctio Filialis („Synowskie napomnienie”), nie tylko zaprzeczał błędom Franciszka, ale de facto miał je unieważnić („poprawić”). Pierwotnymi sygnatariuszami byli głównie posoborowi kapłani i akademicy– nie było wśród nich ani jednego biskupa, z wyjątkiem Bernarda Fellaya z Bractwa Św. Piusa X, ówczesnego przełożonego generalnego organizacji lefebrystów. Bp Fellay nie jest jednak ordynariuszem ani pomocniczym, aktywnym lub emerytowanym; a tym bardziej nie jest urzędnikiem kurialnym. W rzeczywistości nie jest nawet w pełnej komunii z „papieżem”, pod którym wciąż próbował się uregulować, chociaż doskonale zdaje sobie sprawę, że Franciszek nie jest katolikiem, ale „prawdziwym modernistą”.

Chociaż skutki w Internecie były intensywne, Franciszek dość przewidywalnie nie zastosował się do prośby autorów i sygnatariuszy: „Sygnatariusze z szacunkiem nalegają, aby papież Franciszek potępił herezje, które bezpośrednio lub pośrednio utrzymywał, i by nauczał prawdy wiary katolickiej w jej integralności”. Zamiast tego Bergoglio odrzucił ją i od tego czasu podwoił wysiłki z większymi, o wiele większymi (i jeszcze poważniejszą) herezjami i innymi błędami, z prędkością błyskawicy.

Jakie konsekwencje wyciągnęli autorzy i sygnatariusze z oporu Bergoglio? Żadnych, oczywiście. Nie mogliby też tak długo, jak długo uznają go za papieża, ponieważ papież nie ma przełożonego na ziemi, a wielu podwładnych papieża krzyczących na niego za jego herezje tworzy dokładnie zerowy obowiązek prawny z jego strony.