O HERETYCKIM PAPIEŻU
Autor: x. Damien Dutertre
Październik 2022 — mostholytrinityseminary.org
Tłumaczenie polskie za:
https://mostholytrinityseminary.org/wp-content/uploads/2022/10/Heretical_Pope_Dutertre_2022.pdf
Cytaty z Pisma Świętego zaczerpnięte z Biblii Wujka (1962)
Formatowanie tekstu nieznacznie zmienione
Artykuł ten przedstawia omawianą hipotezę teologiczną heretyckiego papieża i udowadnia, że podane w niej rozwiązania teologiczne nie unieważniają Tezy z Cassiciacum, ale raczej potwierdzają szereg jej zasad.
1. Prosta obserwacja rodzi pytanie o „heretyckiego papieża”.
Wielu katolików, zaniepokojonych obecnym kryzysem w Kościele, odwołało się do słynnej teologicznej kwestii heretyckiego papieża. W rzeczy samej, w obliczu ogromu skandalicznych oświadczeń i praktyk wysuwanych przez „soborowych papieży”, jest oczywiste dla każdego, że wiele rzeczy wyznawanych przez nich jest sprzecznych z katolickim dogmatem.
Ponadto katolicy, którzy doszli do wniosku, że nie mogą z czystym sumieniem podążać za doktrynami i praktykami narzuconymi im przez „soborowych papieży”, muszą dojść do pytania o autorytet (władzę). Opierając się na niezawodności Kościoła, jak wyjaśniliśmy, należy stwierdzić, że „soborowi papieże”, z tego czy innego powodu, w rzeczywistości nie mają autorytetu Chrystusa do rządzenia Kościołem.
Najbardziej znaną przyczyną utraty władzy papieża jest kwestia herezji: jeśli papież miałby stać się heretykiem, mógłby stracić papiestwo. Abstrahując od szczegółów i spornych pytań, wielu katolików ma podstawowe zrozumienie tej zasady. Jest zatem całkiem naturalne, że można by zbadać tę możliwość by wyjaśnić, dlaczego „soborowi papieże” nie są w rzeczywistości prawdziwymi papieżami, obdarzonymi autorytetem i nieomylnością Chrystusa.
2. Teza z Cassiciacum nie używa argumentu „heretyckiego papieża”.
Jak wyjaśniliśmy w poprzednich tekstach, Teza z Cassiciacum nie odwołuje się do teologicznej hipotezy heretyckiego papieża, aby udowodnić brak autorytetu u „soborowych papieży”.
Kryzys, z którym mamy do czynienia, nie jest problemem papieża, jako osoby prywatnej, do tego stopnia, że być może jest publicznym heretykiem, jako osoba prywatna.[1] Problem, przed którym stoimy, jest znacznie szerszy: Kościołowi narzucana jest nowa religia, a to jest absolutnie nie do pogodzenia z autorytetem błogosławionego Piotra. „Soborowi papieże” nie mogą być prawdziwymi papieżami, ponieważ narzucają fałszywą religię.
Przeanalizowaliśmy w najdrobniejszych szczegółach, w jaki sposób nasz argument może być wyrażony teologicznie: intencja narzucenia tego, co obiektywnie jest fałszywą religią, jest niezgodna z akceptacją papiestwa. Innymi słowy, aby zaakceptować papiestwo w ważny sposób, wybrana osoba musi mieć intencję strzec tradycyjnej religii katolickiej. Taki jest bowiem sam cel i przeznaczenie papiestwa, ustanowionego przez Chrystusa.
Nasza argumentacja jest zatem całkowicie niezależna od osobistego statusu „soborowych papieży” w Kościele: czy są heretykami, czy są schizmatykami? Ta ostatnia uwaga nie ma żadnego wpływu na wartość przedstawionego powyżej argumentu: mianowicie, że nie można zostać papieżem, jeśli nie zamierza się podtrzymywać religii katolickiej. To, czy ktoś jest heretykiem, czy najbardziej pobożnym katolikiem, samo w sobie nie zmienia wartości tego argumentu.
Kwestia osobistego statusu papieża jako osoby prywatnej oraz kwestia obiektywnego narzucania fałszywej nowej religii to dwie zupełnie różne kwestie.
3. Relacje między Tezą a argumentem osobistej herezji.
Czujemy się zmuszeni do zajęcia się i wyjaśnienia teologicznej hipotezy heretyckiego papieża z wielu powodów.
Po pierwsze, jak powiedzieliśmy, ta możliwość często przychodzi na myśl katolikom, gdy stają w obliczu niemożności posłuszeństwa „soborowym papieżom”: jeśli nie są prawdziwymi papieżami, może to być spowodowane tym, że są publicznymi heretykami.
Po drugie, kilku katolików próbowało użyć argumentu „heretyckiego papieża” przeciwko Tezie, twierdząc, że z powodu publicznej herezji „soborowi papieże” nie tylko tracą papiestwo, ale także zostaną kanonicznie usunięci z urzędu, bez potrzeby jakiejkolwiek deklaracji i bez możliwości odwołania i odzyskania swojego urzędu.
Po trzecie, sam ten argument jest interesujący, zwłaszcza w naszych ostatnich czasach, kiedy ortodoksja Bergoglio staje się coraz bardziej otwarcie kwestionowana, i to słusznie.
Studium to w rzeczywistości pokaże, że ponieważ hipoteza teologiczna heretyckiego papieża została bardziej rozwinięta i zbadana przez teologów niż kwestia braku właściwej intencji, wiele zasad zostało już jasno ustalonych przez doktorów i teologów na temat kryzysu papiestwa.
Jest zatem powszechnie przyjęte, że utrata autorytetu, która faktycznie ma miejsce u heretyckiego papieża, musiałaby zostać prawnie oceniona i uznana przez Kościół, aby mógł on [Kościół] przystąpić do nowego wyboru. Wydaje się również powszechnie akceptowane, że jeśli oskarżony miałby odwołać swoje błędy, zachowałby swój urząd, bez dalszego procesu.[2]
Zasady te znajdują się również w wyjaśnieniu dostarczonym przez Tezę. Czytelnik będzie więc mógł sam zweryfikować, że są to doskonale tradycyjne zasady teologiczne.
To studium hipotezy teologicznej heretyckiego papieża pokaże zatem, że zasady przedstawione przez teologów nie tylko nie są sprzeczne z Tezą, ale w rzeczywistości potwierdzają szereg jej aspektów.
